- Bzzzyy bzzzzyyyk - rozległo

„. — Bzzzyy... bzzzzyyyk!... — rozległo się między palcami proboszcza.
— Ja opowiedziałam o wszystkim pewnemu... pewnej osobie wojskowej, co niby jest od tego... Opowiedziałam mężowi również... ale... ale, proszę księdza oni mnie teraz... nie wiem, jak by to powiedzieć, może o coś podejrzewają... Dość, że są jacyś inni. Nie wiem, czy wszystko zrobiłam, co trzeba. Ale wiem... wiem tylko jedną rzecz o sobie... jedyną!
— Nigdy, nigdy nie ukąsi — rozległo się znów spod dłoni staruszka. Mówił trochę jak do siebie. — U nas w Polominach pamiętam tylko jeden wypadek. Ten głupi młynarz, co chciał wójtowi dokuczyć, dał im na spodeczek słodkiej wiśniówki. Popiły się, popiły, proszę pani! Wychodzę za furtkę na ulicę, a tu wójt biegnie bez czapki, macha rękami i wrzeszczy z bólu na całe Połom iny. Jak oszalały! A nad jego głową cały rój, cały czarny obłok... Tylko widzę, że lecą nie tak jak zwykle — wciąż w górę i w dół, w górę i w dół! Jak chłop, co powraca z karczmy. I wciąż za wójtem, wciąż za wójtem. A to była proszę pani, tylko słodka wiśniówka. Wójt dopadł wreszcie jakiejś otwartej stodoły i z głową zaszył się w siano. Nooo To one, trzeba pani wiedzieć, rzuciły się na dojną kozę, co akurat koło stodoły uwiązana była na kołku. Jak ona beczała, jak beczała! a potem oczywiście zdechła, ba calutką pogryzły, aż spuchła... A to wszystko słodka wiśniówka! — Proboszcz odsłonił cokolwiek twarz i po tej bezmyślnej przemowie o upitych pszczołach spojrzał na nią. Ujrzała wychudłe oczodoły, jak gdyby o coś ją wypytujące. I w istocie ksiądz Siakowski spytał — Teraz rozumie pani, co Pokręciła przecząco głową.“(2)