-Tak tak - bąknął Obuchowski

„—Tak, tak — bąknął Obuchowski, ale znowu oko mu zabłysło i uśmiechnął się do mnie. — Pan przejdzie pewno do ministerstwa
—Nie — odparłem. — Nie przejdę.
— Całkowita odstawka — zapytał dramatycznym głosem.
— Definitywna — potwierdziłem z mocą. Obuchowski spoważniał i opuścił głowę, tylko oko mu mętnie błysnęło ten sukces przychodził za łatwo. Teraz już byłem niczym, umarłem w tej chwili, o parę tygodni wcześniej, i powinienem natychmiast zniknąć im z oczu. Ale właśnie z piękną Bożeną nadbiegał z parkietu Włoch uczepiony jej ramienia i podniecony aż do granicy wytrysku. Uśmiechnął się do nas półprzytomnie, jak gdyby żądając pobłażliwości dla amoku, spojrzał na zegarek i zaraz zaczął tłumaczyć, że musi wracać do pokoju, gdyż oczekuje ważnego telefonu z Rzymu. Aż zionęło od niego łgarstwem, umówił się w tańcu z Bożeną na przymierzanie pończoch i ciuchów, ręce mu się rwały do roboty, zaraz się pożegnał i pobiegł szykować tapczan. Radniewski zażądał rachunku, a Bożena, jak przewidywałem, przypomniała sobie o mamie z Targówka. Spojrzała na mnie błagalnie to było silniejsze od niej. Jej oczy buzowały inną żądzą niż Włocha już ona mu przetrzebi tę zagraniczną walizę, aż pierze poleci! Na pewno nie czuła w tym nic zdrożnego, uważała się za porządną dziewczynę i niezależnego człowieka pracy; seans u cudzoziemca stawał się tylko dodatkową premią jak deputat węglowy czy umundurowanie dla kolejarzy i czynił jej nowe stanowisko godnym zazdrości w oczach jej podobnych tylko idiotka nie wykorzystałaby tak cennych przyśłużbowych możliwości. “(15)